ایران ای سرزمین آفتاب

فرزندم، اگر تو را نداشتم،از کجا می فهمیدم که این حسهای عجیب و بی نظیر در من هست؟

 اگر نداشتمت از کجا می توانستم شعف مادر و پدررا درک کنم که چگونه به سوی بچه اش بال می کشند.!

اگر نداشتمت از کجا می فهمیدم احساس بی نظیربرق نگاه مادر را هنگام دیدن فرزندش؟

اگر نداشتمت این نبودم که امروز هستم .جایی ایستاده بودم که شاید محکم بود . اما تو آن نور کوچک لرزانی که تمام هستی مرا زیر ورو کردی . تو آن بهانه کوچکی که مرا بزرگ می کند بزرگتر از آنچه  که روزی بودم . تو روزنه ای بودی که دستم را گرفتی و به دیدن زیبایی های دنیا بردی!

اگر نداشتمت از کجا می فهمیدم که بوی نفس های کودک خفته، چقدر مست کننده است؟ تو به من فرصت دوباره کودک شدن دادی، نه ... از همه این ها مهم تر تو به من فرصت دادی که بایستم و به خود بنگرم و ببینم که می توانم بازی کنم . تو به من یاد دادی که پوسته غرورم را کنار بزنم و باز به خاک دست بزنم گل ها را بو کنم ذوق کنم. خدا را شکر می کنم... برای داشتنت